گروه وب پرشین بلاگ

ادامه مبحث وب سرويس ۱
نویسنده : گروه وب پرشین بلاگ - ساعت ٩:٢۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۸ آذر ،۱۳۸٦
 

به نام آنکه هر چه داریم و هر چه هستیم از اوست

با سلام به دوستان عزیز گروه وب پرشین بلاگ ،

اول از همه یک گله از دوستان داشتم که چرا به وبلاگ گروه وب سر نمی زنند و چرا کامنت نمی گذارند و گروه وب رو تنها گذاشتند و البته این گروه مقداری هم ناشناخته مانده است.

در ادامه به دیگر تکنولوژی های وب سرویس می پردازیم.

WSDL يا Web Services Description Language :

استاندارد ديگرى که نقش اساسى در وب سرويس بازى مى کند WSDL است . همانطور که قبلا ً اشاره کرديم يکى از خواص وب سرويس ها توصيف خود آنهاست به اين معنى که وب سرويس داراى اطلاعاتى است که نحوه استفاده از آن را توضيح مى دهد .
اين توضيحات در WSDL نوشته مى شود ، متنى به XML که به برنامه ها مى گويد اين وب سرويس چه اطلاعاتى لازم دارد و چه اطلاعاتى را بر مى گرداند .

وقتى که سازندگان نرم افزار براى اولين بار SOAP و ديگر تکنولوژى هاى وب سرويس را ساختند دريافتند که برنامه ها قبل از اينکه شروع به استفاده از يک وب سرويس بکنند بايد اطلاعاتى درباره آن را داشته باشند . اما هر کدام از آن سازندگان براى خودشان روشى براى ايجاد اين توضيحات ابداع کردند و باعث شد که وب سرويس ها با هم هماهنگ نباشد .
وقتى IBM و مايکروسافت تصميم گرفتند تا استاندارد هاى خود را يکسان کنند WSDL بوجود آمد . در ماه مارس سال 2001 مايکروسافت ، IBM و Ariba نسخه 1.1 را به W3C ارائه کردند . گروهى از W3C بر روى اين استاندارد کار کردند و آن را پذيرفتند . هم اکنون اين تکنولوژى در دست ساخت است و هنوز کامل نشده . ولى هم اکنون اکثر سازندگان وب سرويس از آن استفاده مى کنند .

هر وب سرويسى که بر روى اينترنت قرار مى گيرد داراى يک فايل WSDL است که مشخصات ، مکان و نحوه استفاده از وب سرويس را توضيح مى دهد .
يک فايل WSDL نوع پيغام هايى که وب سرويس مى فرستد و مى گيرد را توضيح مى دهد مانند پارامترهايى که برنامه صدا زننده براى کار با وب سرويس بايد به آن بفرستد . در تئورى يک برنامه در وب براى يافتن وب سرويس مورد نظر خود از روى توضيحات WSDL ها جستجو مى کند . در WSDL اطلاعات مربوط به چگونگى ارتباط با وب سرويس بر روى HTTP يا هر پروتکول ديگر نيز وجود دارد .

اين مهم است که بدانيم WSDL براى برنامه ها طراحى شده است نه براى خواندن آن توسط انسان . شکل فايلهاى WSDL پيچيده به نظر مى آيد ولى کامپيوترها مى توانند آن را بخوانند و نجزيه و تحليل بکند .
خيلى از نرم افزارهايى که وب سرويس مى سازند فايل WSDL مورد نياز وب سرويس را نيز توليد مى کنند بنابراين وقتى برنامه نويس وب سرويس خود را ساخت به شکل خودکار WSDL مورد نياز با آن نيز ساخته مى شود و احتياجى به آموزش دستورات WSDL براى ساختن و استفاده از وب سرويس نيست .

UDDI يا Universal Description , Discovery and Integration :

سومين استاندارد اصلى وب سرويس ها ، UDDI ، به شرکتها و برنامه نويسان اجازه مى دهد تا وب سرويس هاى خود را بر روى اينترنت معرفى کنند . اين استاندارد در اصل بوسيله مايکروسافت ، IBM و Ariba و 50 شرکت بزرگ ديگر ساخته شده است .
با استفاده از UDDI شرکتها مى توانند اطلاعات خود را در اختيار شرکت هاى ديگر قرار بدهند و مدل B2B ايجاد کنند . همان طور که از نام آن مشخص است شرکت ها مى توانند وب سرويس خود را معرفى کنند ، با وب سرويس ديگران آشنا شوند و از آن در سيستم هاى خود استفاده کنند .
اين استاندارد جديدى است و در سال 2000 ساخته شده ، کنسرسيومى از شرکتهاى صنعتى در حال کار بر روى آن هستند ؛ نسخه دوم UDDI در ماه ژوئن سال 2001 ارائه شد و نسخه سوم آن در دست ساخت است .

UDDI يک متن مبتنى بر XML را تعريف مى کند که در آن شرکت ها توضيحاتى درباره چگونگى کار وب سرويس شرکتشان و امکانات خود مى دهند . براى تعريف اين اطلاعات از شکل خاصى که در UDDI توضيح داده شده استفاده مى شود .
شرکت ها مى توانند اين اطلاعات را در UDDI شرکت خود نگهدارى کنند و تنها به شرکت هاى مورد نظرشان اجازه دستيابى به آنها را بدهند يا آنها را در مکان عمومى و د اينترنت قرار دهند . بزرگترين و مهمترين پايگاه UDDI ، UDDI Business Registry يا UBR نام دارد و توسط کميته UDDI طراحى و اجرا شده است . اطلاعات اين پايگاه در چهار نقطه نگهدارى مى شود ، مايکروسافت ، IBM ، SAP و HP . اطلاعاتى که در يکى از چهار پايگاه تغيير کند در سه تاى ديگر نيز اعمال مى شود .

اطلاعات درون اين پايگاه ها شبيه دفترچه تلفن است . White Pages که در آنها اطلاعات تماس شرکت ها و توضيحات متنى آنهاست ، Yellow Pages حاوى اطلاعات طبقه بندى شده شرکتها و اطلاعات درباره توانايى هاى الکترونيکى آنها مى باشد ، Green Pages ، حاوى اطلاعات تکنيکى درباره سرويس هاى آنها و نحوه پردازش اطلاعات شرکت آنها مى باشد .

اطلاعات تجارى و سرويس هاى شرکت ها کاملا ً طبقه بندى شده است و اجازه مى دهد که به راحتى در آنها جستجو کرد . سپس متخصصان IT مى توانند از اين اطلاعات استفاده کرده و شرکت ها را براى خدمات بهتر به هم متصل کنند . با اين شرح UDDI امکان پياده سازى مدل B2B را ايجاد مى کند و شرکتها مى توانند از سرويس هاى يکديگر استفاده کنند .

شرکت هايى که به UDDI علاقه نشان داده اند قدرت مند هستند و خيلى از آنها از وب سرويس و استاندارد هاى آن در محصولات خود استفاده مى کنند . NTT Communications of Tokyo يکى از شرکت هايى است که در حال اضافه کردن توضيحاتى به ساختار UDDI است . در هر حال شرکت ها هنوز کمى درباره وارد کردن خود در پايگاه هاى عمومى محتاط هستند . اين چيز عجيبى نيست . شرکتها ابتدا اين امکانات را فقط براى شرکاى خود ايجاد مى کنند .
شرکتهاى بزرگ نيز براى مديريت بر سرويس هاى خود و اشتراک آنها بين قسمت هاى مختلف از اين استاندارد استفاده مى کنند . وقتى اين استاندارد به حد بلوغ خود برسد و کاربران با آن احساس راحتى بکنند استفاده از آن نيز در مکان هاى عمومى فراگير خواهد بود .

اين تغيير رويه براى شرکت هاى بزرگى که B2B را به روش هاى قديمى اجرا کرده بودند مشکل است . بعضى نيز اشکال امنيتى بر اين روش مى گيرند و مايل نيستند اطلاعاتشان را بدهند . اما با گذشت زمان و کامل شدن اين تکنولوژى و درک لزوم استفاده از آن شرکت ها چاره اى جز استفاده از آن ندارند .

شاد باشید.


 
comment نظرات ()